Hoi mooierd, wat leuk dat je op deze pagina bent beland. Ik vertel je graag meer over wie ik nu eigenlijk ben, waar ik voor sta en waarom ik doe wat ik doe. Hooguit 5 minuutjes lezen maar dan ben je ook helemaal op de hoogte.

Ik ben dus Yvonne van Galen, geboren en getogen in Hoogvliet Rotterdam. Toen ik in 1977 ter wereld kwam gebeurde dat in een huishouden met lekker veel dieren: 14 katten en 2 honden. Ja niet om op te eten natuurlijk, ik eet geen dieren en ben sinds mijn 7de vegetariër. Als kind was ik vrolijk en energiek en altijd op zoek naar grenzen, op het randje, daar beleefde ik nu eenmaal het meest. Ik had een voorliefde voor mooie verhalen en werd aangetrokken tot het onzichtbare: de verbeeldingswereld van mijn geest. Ik herinner me nog goed hoe creatief ik was. Seksueel misbruik paste niet in het straatje maar het overkwam me wel. Ik schoot ervan op slot en sprong over een grens een duistere wereld in. Alles werd zwart. Ik raakte op jonge leeftijd aan de drugs en zocht ook daar grenzen op. Ik werd van school afgetrapt en feestte en rebelleerde wat af. Alles was een roes. Ik uitte me alleen nog maar negatief. De positieve ik was ik uit het oog verloren. Op mijn 18de ging ik werken en uit huis zodat ik op eigen benen kon leren staan. Dat principe had ik vrij snel onder de knie. Dus toen ik op mijn 20ste oneervol ontslagen werd bij de Marine begon ik gewoon weer ergens anders en ging ik als bakkersmeisje werken. Voor alles is een oplossing. In de jaren die volgden zou ik nog plenty baantjes hebben, van beveiligingsbeambte tot administratief medewerkster in de aannemerij en advocatuur. Been there done that zullen we maar zeggen. En nou moet je natuurlijk niet denken dat ik overal steeds ontslagen werd want zo is het niet gegaan. Na een tijdje verloor het mijn interesse en wilde ik weer iets nieuws leren dus dan ging ik op zoek naar een andere uitdaging. Wat dat aangaat ben ik heel gemakkelijk: als je het niet naar je zin hebt dan moet je iets anders gaan doen. Op mijn 24ste stapte ik uit de drugsscene. Dat was ook het moment dat er ruimte ontstond om positievere dingen aan te gaan trekken.

Toen ik 27 was leerde ik Marco kennen, mijn nog altijd liefhebbende partner. In 2010 emigreerden we samen naar Curaçao. Daar begon ik ondernemerschap te ontdekken. De eerste jaren op Curaçao werkte ik op franchisebasis en verhuurde ik vakantiewoningen. Toen dat niet voldoende rendabel bleek ben ik daarmee gestopt en hebben we met behulp van een financierder 3 nieuwe auto’s gekocht en richtte ik het autoverhuurbedrijf Enjoy Car Rental BV op. Dat zou een gouden zet blijken. In een paar jaar tijd breidden we uit naar 15 huurauto’s. Ik deed de reserveringen, leverde de auto’s af, nam ze weer in, zorgde voor een prettige ervaring voor de huurders, bouwde een klantenbestand op en had een soort van innige verhouding met de wasstraat en de garage. Marco deed o.a. de administratie. Maar toen kwam toch weer de dag dat het mijn interesse verloor. Ik wilde iets anders, al wist ik niet precies wat. Wel wist ik dat ik schrijven heel leuk vond. Dat had ik sinds we op Curaçao waren ook veel gedaan, veelal webteksten. Bovendien was ik ergens onderweg begonnen met het fotograferen van de natuurlijke schoonheid van het eiland: zonsondergangen, stranden en dieren. Onbewust was ik een creatieve flow op het spoor gekomen, de juiste vorm moest alleen nog duidelijk worden.

Toen ik 27 was leerde ik Marco kennen, mijn nog altijd liefhebbende partner. In 2010 emigreerden we samen naar Curaçao. Daar begon ik ondernemerschap te ontdekken. De eerste jaren op Curaçao werkte ik op franchisebasis en verhuurde ik vakantiewoningen. Toen dat niet voldoende rendabel bleek ben ik daarmee gestopt en hebben we met behulp van een financierder 3 nieuwe auto’s gekocht en richtte ik het autoverhuurbedrijf Enjoy Car Rental BV op. Dat zou een gouden zet blijken. In een paar jaar tijd breidden we uit naar 15 huurauto’s. Ik deed de reserveringen, leverde de auto’s af, nam ze weer in, zorgde voor een prettige ervaring voor de huurders, bouwde een klantenbestand op en had een soort van innige verhouding met de wasstraat en de garage. Marco deed o.a. de administratie. Maar toen kwam toch weer de dag dat het mijn interesse verloor. Ik wilde iets anders, al wist ik niet precies wat. Wel wist ik dat ik schrijven heel leuk vond. Dat had ik sinds we op Curaçao waren ook veel gedaan, veelal webteksten. Bovendien was ik ergens onderweg begonnen met het fotograferen van de natuurlijke schoonheid van het eiland: zonsondergangen, stranden en dieren. Onbewust was ik een creatieve flow op het spoor gekomen, de juiste vorm moest alleen nog duidelijk worden.

In 2016 keerde ik terug naar Rotterdam. In eerste instantie alleen, Marco volgde in 2018. Voor de werkzaamheden van Enjoy Car Rental hadden we iemand ingehuurd. Het bedrijf draaide dus gewoon door en dat bood mij de vrijheid om niet ‘te hoeven werken’. Financieel hadden we onze zaakjes goed op orde en zodoende had ik de ruimte om mezelf verder te ontplooien, zonder gelddruk. Terug in Rotterdam begon ik uit het niets gedichten te schrijven. Rijmpjes maken deed ik als kind ook al graag maar daar was ik mee gestopt toen het seksueel misbruik begonnen was. In een Yvonne van Galen tempo begon ik mijn emoties onder woorden te brengen, in dichtvorm. Het was een emotionele tijd. Ik was in een verwerkingsproces beland en schrijven hielp me om te relativeren. In 2017 maakte ik in een impuls een Facebook-pagina ‘Moderne Dichtkunst’ aan en begon mijn creaties, gedichten in combinatie met foto’s, openlijk te delen. De positieve reacties die daarop kwamen zorgden er mede voor dat mijn zelfvertrouwen groeide. Een goed uitgangspunt om verder te stomen.

Tijdens een vakantie in Canada in 2018 deden er zich een aantal misbruik gerelateerde situaties voor. Ze hadden niets met mij te maken maar ik merkte ze wel op. Kort daarna besefte ik me dat het de bedoeling was dat ik een dichtbundel zou schrijven: mijn persoonlijke verhaal over het misbruik. Tegelijkertijd ontstond het idee om een selectie van losse gedichten en foto’s als schilderijen te laten afdrukken. Ik zette alles in werking. Het was tijd voor een nieuwe onderneming en ik ging dat realiseren. Gedurende het proces kon mijn creativiteit volop stromen. Ik had een concreet doel voor ogen en zag mogelijkheden om een nieuwe unieke onderneming neer te zetten. Terwijl ik bezig was met het leggen van de basis voor dit bedrijf begon er weer het e.e.a. te dagen: de volledige winst die uit de verkoop van de dichtbundel en schilderijen zou gaan komen wilde ik doneren aan een goed doel gerelateerd aan mijn levensverhaal. Waarom? Geld verdienen aan mijn eigen ellende is niet hoe het bedoeld is, dat voelt niet goed. Anderen ondersteunen en helpen om uiting te kunnen geven aan hun verhaal en gevoel voelt wel goed. En zo zou het zijn. Financieel was ik al onafhankelijk. Dat had ik maar mooi op mijn 40ste gerealiseerd, samen met Marco natuurlijk. Ik heb alles wat mijn hartje begeert, meer geld voor mezelf heb ik niet nodig. Toen ik die beslissing had genomen ging alles in sneltreinvaart. In no time vond ik een goed doel dat aansloot op mijn verhaal: de non-profitorganisatie Dance4Life. De winst die uit de verkoop van mijn producten komt doneer ik aan hen. En zo was de cirkel rond. Ik had het misbruik getransformeerd in iets positiefs en genereer nu met mijn artistieke werk geld om anderen een betere toekomst te kunnen geven. Ik ben blij!

X Yvonne

Tijdens een vakantie in Canada in 2018 deden er zich een aantal misbruik gerelateerde situaties voor. Ze hadden niets met mij te maken maar ik merkte ze wel op. Kort daarna besefte ik me dat het de bedoeling was dat ik een dichtbundel zou schrijven: mijn persoonlijke verhaal over het misbruik. Tegelijkertijd ontstond het idee om een selectie van losse gedichten en foto’s als schilderijen te laten afdrukken. Ik zette alles in werking. Het was tijd voor een nieuwe onderneming en ik ging dat realiseren. Gedurende het proces kon mijn creativiteit volop stromen. Ik had een concreet doel voor ogen en zag mogelijkheden om een nieuwe unieke onderneming neer te zetten. Terwijl ik bezig was met het leggen van de basis voor dit bedrijf begon er weer het e.e.a. te dagen: de volledige winst die uit de verkoop van de dichtbundel en schilderijen zou gaan komen wilde ik doneren aan een goed doel gerelateerd aan mijn levensverhaal. Waarom? Geld verdienen aan mijn eigen ellende is niet hoe het bedoeld is, dat voelt niet goed. Anderen ondersteunen en helpen om uiting te kunnen geven aan hun verhaal en gevoel voelt wel goed. En zo zou het zijn. Financieel was ik al onafhankelijk. Dat had ik maar mooi op mijn 40ste gerealiseerd, samen met Marco natuurlijk. Ik heb alles wat mijn hartje begeert, meer geld voor mezelf heb ik niet nodig. Toen ik die beslissing had genomen ging alles in sneltreinvaart. In no time vond ik een goed doel dat aansloot op mijn verhaal: de non-profitorganisatie Dance4Life. De winst die uit de verkoop van mijn producten komt doneer ik aan hen. En zo was de cirkel rond. Ik had het misbruik getransformeerd in iets positiefs en genereer nu met mijn artistieke werk geld om anderen een betere toekomst te kunnen geven. Ik ben blij!

X Yvonne